پایگاه خبری الف 23 بهمن 1395 ساعت 9:13 http://alef.ir/vdcdzo0onyt0ok6.2a2y.html?444509 -------------------------------------------------- عنوان : گفت‌وگو با کارگردانی که جایزه جشنواره را نپذیرفت -------------------------------------------------- متن : شرق نوشت: منیر قیدی در نخستین فیلم خود به جسارتی ستودنی دست زد و درباره زنان به متن جنگ رفته فیلم خوب و قابل تأملی ساخت. ناگفته های جنگ عراق علیه ایران بسیار زیاد است و دردمندی و سختی های زنان ما در این دوره بحرانی در کشورمان همچنان نادیده و ناشنیده. این فیلم شروع خوبی است برای گفتن درباره زنان. امید است زنان ما بعد از این فیلم بیشتر در سینما دیده شوند؛ زنان هویزه، زنان سوسنگرد، زنان خرمشهر و آبادان و تمام زنانی که ناله ها و دردهایشان به وسعت تاریخ همچنان پنهان است. با منیر قیدی گفت وگوی کوتاهی انجام دادیم که می خوانید: چرا جایزه نگاه ملی و استعداد درخشان را نپذیرفتید؟ اگر به فهرست نامزدهای این دوره جشنواره فیلم فجر دقیق تر نگاه کنیم، به راحتی مسائل روشن می شود. حتما دیدید که ویلایی ها در بخش بهترین فیلم نامه کاندیدا شد؛ یعنی خود فیلم و کارگردانی فیلم مورد توجه هیئت داوران قرار نگرفت. حالا که من فیلم بد با کارگردانی بدی ساخته بودم که لایق کاندیداتوری در این بخش ها نبود، بنابراین چطور می توانستم ناگهان شکوفا شوم و جایزه خلق الساعه استعداد درخشان را دریافت کنم؟ به نظر شما این نکته تعجب برانگیز نیست؟! به همین دلیل ترجیح دادم از این رقابت عجیب خارج شوم! به نظرم رسید هیئت داوران خواست با این کار متفاوت رفتار کند. در نتیجه من هم حق دارم متفاوت عمل کنم و این جایزه خلق الساعه را نپذیرم. طبیعی هم هست، تهیه کننده فیلم من نیز جایزه ملی ای که قرار بود به فیلم بدهند را رد کند. آخر مگر شدنی است فیلمی که عنوان نگاه ملی را یدک می کشد، کارگردانی، بازیگری، تدوین، طراحی صحنه و فیلمش بی ارزش باشد!! این تناقض ها را نمی فهمم. برای خودم هم معیار انتخاب بهترین ها در این دوره کمی متناقض به نظر می رسید. همین! ظاهرا دبیرخانه جشنواره فیلم فجر هم گفته شما را مبنی بر نپذیرفتن سیمرغ فیلم از نگاه ملی را تکذیب کرده است. اصل واقعیت چیست؟ اصل واقعیت این است که زمان همه مسائل را مشخص می کند. ضمن اینکه آقای سعید ملکان، تهیه کننده فیلم ویلایی ها، دراین باره پاسخ کاملی می دهند. جدا از حواشی به وجودآمده درباره فیلم، اصلا به جایزه گرفتن فکر می کردید؟ باور کنید به جايزه فكر نكردم، چون همه چيز غيرقابل پيش بينی است. فیلم ویلایی ها اولين فيلم بلند سينمايي شماست. پیش از این در سینما به چه کارهایی مشغول بودید؟ ٢٠ سال است كه در سينما در سمت هاي مختلف فعاليت دارم؛ منشي صحنه، دستيار كارگردان و برنامه ريز. شغل اصلي ام كه بيشتر از همه هم به آن علاقه داشتم منشي صحنه بوده. در زمينه كارگرداني، دو، سه فيلم كوتاه، يك فیلم تلویزیونی و چند كار مستند ساختم. حالا خوشحالم كه بالاخره بعد از ١٠ سال توانستم فيلم بلندم را بسازم. چرا ساخت فیلم این قدر طول کشید؟ سرنوشت این فیلم کمی عجیب است! در این سال ها به تمام ارگان ها و مراكزی كه براي ساخت فيلم بايد كمك مي كردند مراجعه کردم، ولی هرکدام برای همکاری نكردنشان دلایلی می آوردند! حتي در ابتدا وزارت ارشاد هم پروانه ساخت نمي داد. بااین حال خسته نشدم. چون ساختن این فیلم برایم بسیار مهم بود. به همین دلیل به مرور تغییراتی در فيلم نامه اعمال کردم، اما شالوده اصلي آن همينی است که در فیلم دیدید. آخرين پروانه ساخت را هم كه گرفتم، مشاركت بنیاد سینمایی فارابي در تهيه فيلم تأييد شده بود تا آن مرحله را با آقاي عسگرپور پيش رفته بودم. ايشان انصافا زحمات زیادی برای فیلم كشيدند. منتها وقتی که وارد مرحله توليد شديم، كمي به لحاظ مالي ترديد كردند و گفتند با بودجه فارابي كار جمع نمي شود كه صحبت ايشان هم کاملا درست بود و دوستانه كار را به آقاي ملكان واگذار كردند و خودشان همچنان در سمت مشاور كارگردان حضور داشتند. ایشان خيلی به ما كمك و لطف كردند.