پایگاه خبری الف 3 مرداد 1396 ساعت 7:29 http://alef.ir/vdcfytdjew6d10a.igiw.html?495217 -------------------------------------------------- عنوان : کارگردان سینما: برخی فیلمسازان را سراغ دارم که حتی خانواده‌هایشان هم فیلم‌های آنها را نگاه نمی‌کنند -------------------------------------------------- متن : روزنام جام جم به نقل از پرویز شیخ طادی، نویسنده و کارگردان سینما که ساخت فیلم کمدی دایناسور با بازی خسرو شکیبایی را در کارنامه دارد، درباره ابتذال برخی دیالوگ ها و صحنه ها در سینما نوشت: یک نگرش کلان و نگاه به جامعه و اقتصاد جامعه وجود دارد که سینما هم زیرمجموعه همین نگرش و نگاه است. این نگاه متعلق به ما نیست. این یک نگاه سودمحور است که می گوید جذب سود و سرمایه به هر قیمت. قیمت این موضوع تعیین نشده و این که به چه قیمتی و با چه اندازه خسارت می توان به آن دست یافت. این فقط مربوط به سینما نیست، بلکه می تواند همه حوزه ها را درگیر کند که خیلی خطرناک است. اگر خودمان را مدام با جهان سرمایه داری تنظیم کنیم و بخواهیم شکل و شمایل اقتصاد، فرهنگ و فضای اجتماعی خود را براساس نظام سرمایه داری مصرف گرای سودمحور ببینیم، آسیب ها و ترکش های آن تمام حوزه ها را دربرمی گیرد ازجمله سینما. کارگردان پشت پرده مه و امپراتور جهنم افزود: جذب سرمایه و سودآوری این قدر ارزش شد که تعریف ها را هم عوض کرد. درواقع این تاکیدها و این ارزشگذاری بر سود و گیشه، یکسری مسیرهای دور از شأن اجتماع و اخلاق جامعه را شکل داد؛ با این تعاریف که ما برای گیشه می سازیم و اقتصاد سینما باید خودمحور و خودچرخش باشد. درواقع تبصره های این موضوع دیده نشد. ما در مسیری افتادیم که آسیب های اجتماعی خیلی زیادی به همراه دارد، اولین آسیب ها هم نصیب خود سینماگران می شود و فرزندان و خانواده اینها با این فیلم ها بزرگ و تربیت می شوند و تبعات آن وارد ادبیات اجتماعی، احترام، اخلاقیات و ارزش های جامعه می شود. وقتی هر کدام از اینها توسط سینما ضربه می خورد، هم گریبان اجتماع را می گیرد و هم گریبان فیلمساز و خانواده و اطرافیان او را. درنهایت و خدای ناکرده شاهد عاقبت شومی در این زمینه خواهیم بود. شیخ طادی ادامه داد: فیلمسازانی که بچه مسلمان هستند و آنها که خود را مقید و انقلابی و متعهد به دین و خدا می دانند، باید بدانند که درآمد فیلم هم حلال و حرام دارد و اگر ما بی ادبی را ترویج کنیم، به لحاظ شرعی حرام است. مردم ما که این طوری نیستند، اما اگر همه جهان هم بی ادبی بخواهند، یک فیلمساز نباید برای پول و سرمایه به هر کاری دست بزند. لذا خود فیلمساز باید یک منش و ارزش و استقلال شخصیتی و اخلاقی داشته باشد. فیلمساز یک نقاش خصوصی نیست که یک نقاشی را داخل خانه اش بکشد و بگذارد و بگوید من هستم و گناه شخصی و خدای خودم. فیلمساز دارد یک محصول اجتماعی تحویل می دهد و یک محصول اجتماعی، مسئولیت اجتماعی به همراه دارد. اگر فیلمساز مسئولیت اجتماعی را نادیده بگیرد و فقط به فکر سودآوری خودش باشد، این پول، یک لقمه شبهه دار می شود و به لحاظ فقهی و شرعی باید به آن فکر کند. اگر فیلمسازان ملی هم که وطن و اصالت خود را دوست دارند، بخواهند فقط دنیایی نگاه کنند، راه به جایی نخواهند برد. درواقع تخریب جهان اجتماعی اتفاق می افتد که این هم خطرناک است. نسلی که با سینما تربیت و با آن بزرگ می شود و اخلاق و فرهنگ خود را با سینما تنظیم می کند و تاثیرپذیری آن زیاد است، در مواجهه با دیالوگ ها، صحنه ها و فیلم های نامناسب که فقط به دنبال سودآوری بیشتر هستند، در معرض آسیب های جدی قرار دارد. اگر قرار است این بچه ها پای پرده سینمای نامناسب فیلمسازان بزرگ شوند، این یک خیانت و جفای ملی است. هیچ کس با ملت و خانواده اش این کار را نمی کند. برخی فیلمسازان را سراغ دارم که حتی خانواده هایشان هم فیلم های آنها را نگاه نمی کنند.کارگردان دفتری از آسمان و سینه سرخ افزود: در یک جامعه برخی مسئولیت پذیر هستند و برخی نیستند. اینجا باید قانون به میدان بیاید؛ قانونی که حافظ منافع اخلاقی جامعه باشد. وقتی اسم نظارت می آید، همه موضع می گیرند، اما به نظرم حافظ منافع اخلاقی و اجتماعی مردم و کشور است. به همین دلیل وقتی مسئولیت پذیری توسط نظام سرمایه داری در سینما کمرنگ می شود، این دستگاه های نظارتی و شخصیت های فرهیخته و متعهد نسبت به جامعه که در آنها کار می کنند، وظیفه اعمال قانون را به عهده دارند. آنها باید با قانون کاملا واضح، شفاف و تصویب شده کشور، جلوی بی تعهدی و خسارت ها را در سینما بگیرند.