پایگاه خبری الف 4 شهريور 1396 ساعت 11:28 http://alef.ir/vdciwwawrt1au52.cbct.html?505452 -------------------------------------------------- عنوان : سینمای ایران چقدر با حد مطلوب فاصله دارد؟ -------------------------------------------------- متن : شورای راهبردی تحقیق و توسعه سینمای ایران در بیانیه ای، از وضعیت یک سینمای مطلوب سخن گفته است. در متن این بیانیه که در اختیار ایسنا قرار گرفته آمده است: بیانیه هشتم: سینمای ایران در دو پرده به دلایل گوناگون سینمای ایران با شتاب زیاد از ظرفیت های ارزشمند خود فاصله می گیرد، بی آنکه این فاصله حاصل ضرورت های اقتصادی و فرهنگی باشد. در این بیانیه، با مقایسه ی میان وضع موجود و وضع مطلوب، توجه مدیران و سینماگران را به امکان ایجاد تغییرات مثبت و گریزناپذیر در زمانی کوتاه جلب می کنیم. پرده اول: سینمای موجود سینمایی ست که دولت ها گرایش دارند تمامیت آن را در انحصار و کنترل خود داشته باشند تا به دلخواه خود، فیتیله ی آن را بالا یا ترجیحا پایین بکشند و در شرایط اضطرار، با پفی کوچک، خاموشش کنند. این نوع سینمای دولتی با ابزارهای نظارت کهنه و ناکارآمد، هستیِ خود را تداوم داده و در برابر اراده ی اهالی سینما مقاومت می کند. این بخش ذاتاً کوچک (نظارت دولتی) به موجودی فربه و عظیم تبدیل شده، تا حدی که هرچه می گذرد، عملاً عوامل میانی، سرخودتر شده و این مدیران بالادستی هستند که باید برای هماهنگ شدن با آن ها تلاش کنند تا ماندنشان تضمین شود. سینمایی ست که بدون توجه به تعداد سالن ها، به هر شکل ممکن تلاش دارد تا سالانه آمار فیلم های تولیدشده را افزایش دهد و با این کار، به نوعی کمدی تلخ سرگشتگی در میان تهیه کنندگان واقعی یا متوهم برای یافتن سالن، نوبت اکران و یا سئانس های مرغوب، دامن زده و ایجاد روابط ناسالم را ضروری و معمول می کند. در این سینما، نسبت صندلی ها و مخاطبانش را قضا و قدر تعیین کرده و هیچ برنامه ی علمی ای برای ایجاد یک تناسب معقول وجود ندارد. ساختار نامناسب سینمای موجود، عملا گونه ها و موضوعات متنوع را قلع وقمع کرده و به جز دو شبه گونه ی طنز و اجتماعی، هیچ عرصه ی دیگری را برنمی تابد. تکیه ی این سینمای فقیر بر فروش چند فیلم در سال است که به تمثیل لباس نداشته ی پادشاه، عقلا را از دیدن برهنگی خود محروم می کند تا معایب این اندام قناس، در هاله ای تخیلی از ارقام پنهان بماند و امکان رشد فرهنگی و تنوع مطالبات مخاطب، به حسرت فیلم سازان بدل شود. در این سینما، که دولت ها به اشتباه آن را جزئی از ساختار خود می دانند و مجوز دخالت جناح ها و ارگان های مختلف را فراهم می کنند، اصل سینما به محملی برای کشمکش سیاسی بدل می شود و