پایگاه خبری الف 19 آبان 1393 ساعت 11:21 http://alef.ir/vdcj8oe88uqexxz.fsfu.html?248422 -------------------------------------------------- عنوان : «آوازهای آویزان»؛ پرویز خائفی؛ نشر نوید شیراز -------------------------------------------------- متن : آوازهای آویزان شاعر: پرویز خائفی ناشر: نوید شیراز، چاپ اول، ۱۳۹۳ ۱۳۶صفحه، ۵۸۰۰ تومان این کتاب را در تهران فروشگاه اینترنتی شهر کتاب و در شهرستانها پاتوق کتاب فردا تا یک هفته پس از معرفی، با ۱۰% تخفیف ویژه عرضه می کنند، در صورت تمایل در تهران اینجا و در شهرستانها اینجا کلیک کنید. **** آوازهای آویزان چهاردهمین اثر شاعری ست از خطه شعرای بزرگ ایرانی حافظ و سعدی. سراینده این اثر پرویز خائفی، به سال ۱۳۱۵ در شیراز زاده شد و تحصیلات خود را تا لیسانس ادبیات در همین شهر گذراند و برای مدتی کار تدریس در مدارس شیراز را در پیش گرفت. سپس تهران آمده و فوق لیسانس خود را در رشته علوم اجتماعی دریافت کرد. در همین زمان مسئولیت تبلیغات و انتشارات کمیتهٔ پیکار با بی سوادی برعهده او گذاشته شد. او سپس در وزارت فرهنگ و هنر به مشغول خدمت شد و مدتی هم ریاست کتابخانه ملی فارس را عهده دار بود. خائفی همچنین سرپرست مرکز حافظ شناسی در آرامگاه حافظ نیز بوده و از سال ۱۳۲۹ با مطبوعات نیز همکاری داشته است. اولین مجموعه شعر او با عنوان حصار در سال ۱۳۴۲ منتشر شد و توجهاتی را نیز به دنبال داشت. در همان ایام محمدرضا شفیعی کدکنی در نقدی بر این کتاب می نویسد: حنجره ای تازه بعد از توللی در شیراز به صدا در آمده است. از لحظه تا یقین، این خاک طربناک، باز آسمان آبی است؛ از جمله دیگر آثار اوست او همچنین پژوهش هایی در زمینه شعر کلاسیک و به خصوص حافظ منتشر کرده است. خائفی معتقد است: شعر در من زایشِ خود جوش بوده است با شناخت ادب پربار فارسی به این تجربه رسیده ام که نوآوری با پشتوانه شناخت عمیق این نوآوران عصر خود، می توان به آن گونه ابزار و سرمایه فرهنگی دست یافت که با شهامت به و جرأت به نواندیشی رسید. آوازهای آویزان در برگیرنده بیش از ۸۰ شعر از سروده های سال های اخیر خائفی ست که در گونه های مختلف جای می گیرد: از غزل، قصیده، شعر نو تا شعرهای سپید بی وزن و ... اشعار گرد آمده در کتاب حاضر در روال کارهای قبلی خائفی قرار دارد. او در مقدمه این کتاب نوشته است: شعر را هرگز در ژانر، قالب ساختاری توجیه نکرده ام، بلکه تشکل یک واحد واژگانی که برانگیزاننده حس تاثیر پذیرنده باشد شعر است. اینجاست که می توان غزل را هم بی آنکه به شکل کلامی آن توجه داشت، اگر کلیت آن یا تکه ای از آن برانگیزاننده باشد، در حوزه نامگذاری شعر جای داد.